Gek genoeg deed ik het allebei…

Dat de lat niet te hoog mag liggen, dat weten we allemaal wel toch? Want dan maak je het jezelf te moeilijk. Krijg je stress. Ben je te perfectionistisch. Niet realistisch. Om eens een paar redenen te noemen.

Maar vergis je niet! Veel te veel gescheiden ouders leggen de lat te laag. Jaren geleden deed ik ‘t ook. Jij misschien ook wel.

Zo’n stemmetje dat zegt: “Ik moet hier maar genoegen mee nemen. Voor mij zit er gewoon niet meer in.” Terwijl je jouw kinderen WEL vaker zou willen zien, om écht een band met ze te houden.

Of: “Nee, dát is blijkbaar niet voor mij weggelegd.” Terwijl je eigenlijk NIET de rest van je leven drie-hoog-achter wil wonen. Of stiekem wél ooit weer een nieuwe relatie aan zou willen gaan. (Zonder de angst of de overtuiging dat het TOCH WEL WEER ZAL MISLUKKEN.)

Maar klopt dat eigenlijk wel? Is het echt niet mogelijk om jouw situatie te veranderen? Mag jij echt niet méér willen?

Ga eens na waar dat gevoel vandaan komt? Onderzoek of het jouw stem is die je hoort, of dat je (per ongeluk) naar iemand anders aan het luisteren bent? Een stem uit het verleden of van iemand die jou juist probeert te beschermen, tegen een mogelijke teleurstelling.

Want als jij het niet wil en het niet mogelijk maakt, wie doet het dan voor je? Als jij genoegen neemt met hoe het nu is, dan wordt het echt niet vanzelf beter. En verdien jij eigenlijk niet veel meer?

Ook jij mag heel groot dromen én je dromen najagen!

Probeer maar eens, stel dat ALLES kon. En ALLES mocht. En ALLES mogelijk was… wat zou je dan willen?

  • 54
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *