Pfff, ik herinner me dat gesprek nog als de dag van gisteren. Terwijl het bijna 7 jaar geleden is!

Ik voelde wel dat er iets was. Maar wist niet wat. Herken je dat?

En toen kwam dat ene gesprek. Het begin van het einde. In de periode daarna, drong het tot me door, dat wij het samen misschien niet gingen redden. Ik paste me aan, gaf mijn grenzen aan – voor zover ik wist hoe dat moest – ik veerde mee, ik duwde en ik trok. Want: DIT MOCHT NIET GEBEUREN.

Ik was al een tijdje bezig met persoonlijke ontwikkeling. En op dat moment besloot ik om nog extra hulp te zoeken. Ik wilde extra werken aan mijn eigen ontwikkeling, in deze roerige periode. Als onze relatie het niet zou redden, dan moest ik het alleen zien te redden. Mijn mannetje staan.

Het was nog maar mijn eerste jaar als zelfstandig ondernemer en op elk vlak had ik meer dan genoeg uitdagingen.

Ik vond dat we alles moesten doen wat we konden om onze relatie te redden. Want zooo erg was het toch ook niet. Als we nou wat meer zus of zo… dan hoefde onze relatie niet stuk en ons gezin niet uit elkaar?

Maar het gebeurde wel. We hebben het samen niet gered. Het was oktober 2012. Onze mooie dochter was net 4 geworden.

|
|
|
|

En dan nu… we hebben het samen gered. Niet zoals we het hadden bedacht. Niet zoals het de bedoeling was.
Maar man, wat hebben we het gered. Als ouders.

Er gaat heel veel goed. En er gaan dingen minder goed (maar eigenlijk niet minder goed dan toen we samen nog een gelukkig stel waren). We zijn gewoon een goed team. Met ieder z’n eigen sterke en minder sterke punten. Zo blinkt hij nog steeds niet uit in plannen. En ben ik nog steeds af en toe iets te beschermend. Maar hey, dat weten we allang van elkaar.

Ging het vanzelf? Nee. Het heeft veel tijd en energie gekost. Er waren pieken en dalen.

Toen de kogel door de kerk was – en ik niet meer leefde tussen hoop en wanhoop – kon ik voorzichtig weer gaan bouwen. Gelukkig had ik toen dus al veel tijd besteed aan mijn eigen ontwikkeling. En kon ik rekenen op de hulp van mijn coach!

Over relaties had ik toen nog weinig geleerd. (Behalve dat ik er niet zo goed in was). En over scheiden nog minder. Ik had geen voorbeeld om te volgen.

Wel was ik communicatie adviseur en begeleidde ik grote verandertrajecten. Ik wist mensen mee te krijgen, ook als ze niet op die verandering zaten te wachten.

In 2016 viel alles op z’n plek en ben ik gestart met ouders plan B. Ons leven liep als een trein – ik had enorm veel geleerd – en het was tijd om al mijn kennis en ervaring in te zetten voor andere gescheiden ouders en hún kinderen. Het is mijn missie dat kinderen gewoon kind kunnen zijn. Dat ze niet met het gedoe van hun ouders bezig hoeven te zijn. En daarvoor moeten hun ouders het zelf goed hebben.

Nu coach en begeleid ik gescheiden ouders. Met alles wat er is en wat er (nog) niet is, gaan we aan de slag. Om binnen die omstandigheden een fijn en gelukkig leven op te bouwen!

  • 84
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

3 thoughts on “En toen begon het tot me door te dringen… wij gaan het niet redden samen.”

  1. Was bezorgd, toen ik het hoorde, hoe gaat het nu verder dacht ik…. Nu jaren later, ben ik heel trots hoe jullie het samen hebben opgepakt,. Ben een trotse vader, opa, op jullie allemaal hoe jullie, Saskia, Nico, Ami, en natuurlijk ook Paul je man het gezamenlijk doen. Vindt het top hoe jullie er met z,n alle mee omgaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *