Vaak hoor ik van gescheiden ouders, dat ze zich alleen voelen. Niet omdat ze alleen zijn. Maar wel omdat ze na hun scheiding zonder hun maatje verder moeten. Hun leven opnieuw inrichten en opbouwen zonder buddy en zonder plan. En dat deed me gisteren denken aan dit waargebeurde voor mij griezelverhaal:
 
Jaren geleden, het had een prachtige duik moeten worden! Egypte, stralend weer, een vers duikbrevet en mijn lief (toen nog) aan mijn zijde.
 
Iedere duiker weet dat je niet te snel van de zeebodem naar de oppervlakte mag. Maar het gebeurde wel… Gebrek aan techniek of lood? Ik kon in elk geval niet voorkomen dat ik – moederziel alleen – ronddobberde op open zee. 
De mannen in de boot hadden me niet gespot. Waarschijnlijk door diezelfde golven als waar ik inmiddels behoorlijk misselijk van werd. Wat moest ik nou doen? Dit scenario hadden we niet besproken bij de duikcursus!
Wel dat je ALTIJD BIJ JE BUDDY MOET BLIJVEN. Maar die was achtergebleven op de zeebodem. Want ja, ook hij wist: je mag niet te snel stijgen.
 
Stel je voor, ik dreef daar dus rond in mijn eentje. Met een halfvolle fles zuurstof op mijn rug. En zover ik kon kijken zag ik niemand. Geen boot. Geen eilandje. Alleen maar golvend water.
 
Alleen, bang en zonder plan.
 
Na een tijdje (wat voelde als een uur) ontdekte ik de andere duikers. Lekker genietend vlakbij de zeebodem. Nog later (voelde als 2 uur) zag ik dat ze langzaam dichterbij kwamen. Ze waren gecontroleerd aan het stijgen. Ja zij wel!
 
Ik heb niks engs over gehouden aan de te snelle stijging. Mijn lief was er al die tijd van overtuigd dat ik me prima kon redden. De mannen op de boot kregen op hun kop omdat ze mij hadden moeten oppikken. Maar al met al kwam het goed. Ik was blij toen ik uiteindelijk weer met beide benen op het vaste land stond.
 
Maar o wat had ik me anders gevoeld als ik daar niet alleen had rondgedobberd. Als er iemand bij me was geweest, een ‘reddingsboei’ die wist wat te doen. Met ervaring. Aan wie ik steun had.
 
En wat ben ik dankbaar dat ik nu, zo’n 15 jaar later, de tijdelijke ‘reddingsboei’ kan zijn voor gescheiden ouders. Zodat ze niet alleen ronddobberen. Zodat ik naast ze kan staan. Met ervaring. Om ze te steunen. Om een plan te maken. Totdat ze zelf weer stevig staan.
 
Vorige week stuurde een cliënt me een WhatsApp bericht. Hij wilde iets met me delen: Zijn zoon mag bijna afzwemmen.
 
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *